Achtergrond
Lied
Oproep
Kerncijfers
Kaart
Luchtfoto
Gemeentebericht
Buiten Gewoon Beter
Stichting Geluidshinder
Adresboek
Afvalwijzer
Agenda
Buurtbemiddeling
Uitvaartzorg
Vraag & Aanbod
Recent
Historisch
Callunastraat sept. 1944
Twee Airborne Parachutisten
Winkels Heijenoord
Muurtje trekken
Sleetje rijden
Rozenstraat
De tragische dood
Oude herinneringen
Bakkerij Schonis
Links

Met een stel jongens struinden we de bosjes tussen de ingang van Mariendal en de Heijenoordseweg af. En... daar lag een lang eind zwarte electiciteitskabel met de doorsnede van een dikke mansduim. De kabel werd beetgepakt en weer neergegooid. Wat konden we er mee doen? Niets of toch?

Iets over de helft van de Heijenoordseweg stonden kapotte huizen. Alleen de grote tussenmuren en de uitgebrande voor- en achtergevel waren nog aanwezig. Trap en vloeren waren weggebrand. Met enige moeite werd het ene einde van de zware kabel via het gat van de verbrande sponning naar binnen gegooid en met zichzelf weer verbonden. Tja, en toen trekken maar! Met een hoop herrie en onder gejuich stortte een stuk van de voorgevel in. Dit herhaalde zich enkele keren bij de volgende huizen.

In de middag werd het "spel" voortgezet in de Callunastraat. Beginnend bij het gedeelte tegenover Heijenoordseweg 14. Daar liep een pad omhoog met destijds of nu nog aan de rechterkant berkenbomen. Het is een doorgang naar de Callunastraat. Daar beginnend bij de voor- en achtergevel is de hele rij tot aan het volgende pad omgetrokken. Het was net echt. Steeds grote stofwolken en een enorm gejuich van onze kant. Tenslotte vond een meneer dat we op moesten houden. Het was te gevaarlijk. Wij zagen geen gevaar, want we bewaarden immers afstand.

Het moet zich hebben afgespeeld in het voorjaar van 1945. Of we toen al naar school gingen weet ik niet, ik denk van niet. Wat ik wel weet is dat alle kinderen, jongens en meisjes, onder grote zweren zaten en dat er in de stad een vreemde lucht hing. In de binnenstad lag alles in puin. Langs de wegen lagen links en rechts onafgebroken grote puinhopen.

In de maand oktober of november was er in de nacht een zware herfststorm. Er is toen geen vogel tegen de eerste muur aangevlogen. De eerste muur werd gewoon omgeblazen en viel tegen de tweede etc. Alles ging tegen de vlakte. Het was nacht, je kon niets zien en het was een ongekend en onbekend geluid. Of ik het geraas zelf heb gehoord weet ik niet meer. Mijn moeder dacht in ieder geval echt dat de wereld verging.

Leo Baylé (1936)


Startpagina | Sitemap | Disclaimer